“Als niemand de achtergeblevenen helpt, dan doe ik het wel.” - Bogdan.

We ontmoetten Bogdan in Kramatorsk, een stad nog geen 15 km van de frontlinie. Die dag zagen we hem terugkomen van weer een evacuatiemissie: een met modder bedekte Ford Focus, volgeladen met tassen en zelfs een oude fiets, met daarin drie uitgeputte oudere mensen.

Bogdan is iemand zoals jij of ik, die besloot iets te doen. Vóór de oorlog gaf hij les in vechtsporten. Nu staat hij voor zonsopgang op, graaft hij graven om de kost te verdienen, en brengt hij de rest van de dag door met het evacueren van burgers uit dorpen aan de frontlinie—met zijn eigen auto.

Veel van de achtergeblevenen zijn oud en diep gehecht aan hun huizen. Ze vertrekken pas als het gevaar ondraaglijk wordt. Bogdan rijdt naar plekken waar de meesten niet durven komen. Toen wij hem vroegen waarom hij zo’n risico neemt om anderen te helpen, was zijn antwoord simpel: “Als ik het kan, dan moet ik het doen. Ik hou van mijn regio en van de mensen hier. Ik ben sterk genoeg om te helpen. Dus help ik.”

Wij willen blijven staan naast Bogdan: brandstof betalen, medische spullen leveren, een kogelvrij busje aanschaffen, en hem veilig houden met de middelen die hij nodig heeft. Jij kunt ook levens redden.